Woorden van troost (4)

2020-04-15

Meditatie: krakend

Op het nieuws is het corona wat de klok tikt. Behalve dat er niet echt veel nieuw nieuws te melden is, word ik van al die berichten niet vrolijk. Het voelt aan als een soort voortdurende aanval op mijn gemoed. Dat heb ik niet echt nodig. Zorgen genoeg. Een van de berichten die mij erg raakte was een van de ‘voormannen’ die opmerkte dat het nooit meer wordt zoals vroeger. Een echte onheilsprofetie dus. De gedachte om alle kerkdiensten, tot het koninkrijk komt, virtueel te moeten doen vind ik een nachtmerrie. Ik denk ook niet dat dat zal gebeuren. Zodra medicijnen goed voorhanden zijn, zullen zaken wel weer snel op de oude voet verder gaan (met hopelijk geleerde lessen hiervan in ons verankerd).

 

Niet zo fijn

Maar dat kraken, voortdurend, elke dag geconfronteerd worden met de dingen die niet kunnen en voor mij zo ontzettend een waardevol leven bepalen, vind ik heel zwaar. Ik hoor dat van veel mensen. Dat ze het nieuws zat zijn, de hele situatie, en het gemis van onze dierbaren elke dag een beetje zwaarder wordt. Mijn dochter had het over de paasdagen. Ze vond Tweede Paasdag niet fijn. Omdat ze zich realiseert dat het voor ons met zijn viertjes nog wel leuk is. Maar voor opa en oma, voor mensen die alleen zijn, kinderen die het thuis niet zo fijn hebben, het helemaal niet zo fijn is.

 

Wat helpt dan?

Ga op zoek naar zaken die je even ‘optillen’. Luister naar muziek of verdwaal in een goed boek. Ik probeer samen met de kinderen elke dag even wat te dansen (waarbij de kinderen het liefste hebben dat ik dan eerst de gordijnen dicht doe). Hou aandacht voor je lijf. Wandelen of wat sporten geeft positieve energie. We zijn geschapen mensen, ons lijf hoort bij ons.

 

Lees eens een Psalm

Al die dingen helpen, maar wat je misschien nog meer nodig hebt is een manier om de zaken vanuit een ander perspectief te zijn. Het perspectief van God. Even afstemmen op een hele andere frequentie dan die van Netflix, NU.nl en het acht-uur journaal. Ik zou adviseren om de Psalmen tot je te nemen. Je komt dan woorden tegen die je troosten, woorden die je niet altijd kan plaatsen, woorden die je misschien ook wel kunnen ergeren. Maar wat ze altijd doen is je in een relatie plaatsen met iemand die zingt, bidt, huilt, lacht met God. Je kan dus meezingen, huilen, lachen en bidden. Je wordt meegenomen. Elke dag even 15 minuten. Lezen, stilte, en jezelf de vraag stellen: wat zeggen deze woorden mij. Dat zal niet direct komen. Niet snel. Dat vraagt rust en ruimte. Mijn ervaring: balsem voor de ziel. God die tot je spreekt door die woorden.

 

Kracht om vol te houden

Je wordt niet ‘gekraakt’ door de huidige tijd, maar opgetild: het is tijd met God geworden. Nu de vanzelfsprekendheid van kringen en diensten wat is weggevallen (ik zie hoe we nu kerken ‘on demand’) geeft dat rust. Tijden als deze zijn niet uniek. We hebben vaker crises meegemaakt. En we mogen uit de Bijbel leren dat ook dan men juist God zocht en hij zich liet vinden…ons al nabij was. We hebben net Pasen gevierd. Het grootste feest dat we kennen. Omdat we daar zien: God gaat over de grenzen van het leven heen. Als we van hem uit kijken…dat geeft kracht om vol te houden.

 

Ds. Arnold Vroomans