Woorden van troost (3)

2020-04-08

Coronatijd: een lesje in acceptatie…

We gaan door een vreemde periode heen. Alles is even helemaal anders dan normaal. Veel van onze gebruikelijke activiteiten kunnen niet door gaan; scholen, bedrijven, verenigingen, clubs, kerken, het ligt allemaal stil of het gaat allemaal anders dan normaal. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat alle maatregelen hun weerslag hebben op het dagelijks leven van ons allemaal.

 In de media valt me iets op. Heel vaak zie ik berichten van individuen en groepen waarin wordt beschreven welke effecten de maatregelen hebben, die de overheid heeft afgekondigd. Heel vaak komt daarbij de vraag hoe de overheid dit gaat oplossen of hoe de overheid gemiste inkomsten gaat compenseren. Ik merk aan mezelf dat ik daar een beetje boos van word.

 Lasten dragen

De overheid kondigt maatregelen af om de coronacrisis beheersbaar te houden en (met name) om ervoor te zorgen dat de gezondheidszorg niet compleet overbelast raakt en medische zorg voor zoveel mogelijk mensen mogelijk blijft. Die maatregelen hebben gevolgen voor ons allemaal en allemaal zullen we de lasten moeten dragen.

 Zo werkt het niet

Nu zien we dat wij moderne mensen gewend zijn geraakt aan een samenleving die in steeds grotere mate maakbaar is. Als we in deze periode iets ontdekken, is het dat onze samenleving en ons leven niet maakbaar zijn. Ziekte, pijn, teleurstelling, mislukkingen; ze maken deel uit van het leven. Het lijkt wel of we dat niet meer gewend zijn. Want als we ziek worden of als we inkomsten mislopen, dan heeft er iemand een fout gemaakt en moet er ook dus iemand aangewezen worden die we daarvoor verantwoordelijk houden en als het even kan willen we geld zien. Ik kan daar iets heel simpels over zeggen: ZO WERKT HET NIET.

 Het leven vieren

Het leven kent pieken en dalen, geboorte en dood, ziekte en gezondheid, rijkdom en armoede en ga zo maar door. Al die tegenstellingen horen er ten diepste bij en samen zullen we in al die tegenstellingen het feest van het leven moeten vieren. Misschien dat deze tijd ons juist daartoe uitdaagt; accepteren dat het leven niet altijd brengt wat we ervan verwachten, elkaar nabij zijn in de diepe dalen en met elkaar, ook in deze tijd, vieren wat het leven te brengen heeft!

 Op het leven!

 Pastoor Robin Voorn

Voorzitter Raad van Kerken Delft